Jestem zwykłą 17-latką, mam paczkę przyjaciół, kochającą rodzinę... więc w czym tkwi problem? W moim charakterze!

Poznałam bardzo fajnego i przystojnego chłopaka. On ma 23 lata. Zakochałam się. Wszystko zaczęło się od masażu.

Na dwa dni wyskoczyłem do babci, bo rodzice upierali się, że dawno jej nie odwiedzałem. Tam poznałem siostrę mojego kumpla z dzieciństwa.

Mam 19 lat. We wrześniu 2008 roku poznałem chłopaka. On zaczynał pierwszą klasę, a ja trzecią. Minęliśmy się na korytarzu i coś mnie trafiło.

Mam problem. Chodzi o? wagę. Choć nie chcę, mimowolnie patrzę na informacje z tyłu opakowań po wafelkach, czekoladkach, chipsach?

Na wakacjach poznałam Karola. On wiedział, że nie jestem wolna i szanował to, ale cudownie mnie adorował. Prawda jest taka, że to mnie zachwycało.

Od ośmiu miesięcy byłam z chłopakiem, który się we mnie zakochał od pierwszego wejrzenia. Ja nie do końca odwzajemniałam jego uczucie.

Mam taki problem, że od pół roku męczy mnie jakaś dziwna chandra. Jestem w pierwszej klasie LO i ta chandra tylko się nasiliła.

Poznałam B. na kole plastycznym. Na początku mieliśmy do siebie śmieszny dystans, droczyliśmy się ze sobą, dogryzaliśmy sobie nawzajem, ale jak to mówią, kto się czubi, ten się lubi.

Mam młodszego, 13-letniego brata oraz rodziców, którzy nie przepadają za sobą. Nigdy nie widzieliśmy, żeby rodzice się całowali, przytulali, a tu nagle?

Mam 17 lat, a problem jak dziewczynki w podstawówce. Mam dwie koleżanki i chyba za bardzo mi na nich zależy.

Mam 18 lat. W moim towarzystwie pojawił się pewien chłopak. Jest miły, wrażliwy, kulturalny i dobrze wychowany. Dopiero niedawno nasze stosunki zaczęły się wyraźnie zacieśniać. Zaiskrzyło.

Błagam o pomoc. Sama nie daję już sobie rady. Z rodzicami już prawie nie rozmawiam, nie zwierzam się przyjaciołom.

W mojej klasie jest pewien chłopak. Ma bardzo trudny charakter i ciężko z nim wytrzymać.